πάτος

πάτος [ᾰ] (A), ὁ,

• trodden or beaten way, path, κιόντες ἐκ πάτου ἐς σκοπιήν Il. 20.137; πάτον ἀνθρώπων ἀλεείνων 6.202; οὐ μὲν γὰρ πάτος ἀνθρώπων ἀπερύκει Od. 9.119; ὅ τις πάτου ἔκτοθεν ἦεν ἀνθρώπων A.R. 3.1201: metaph., ἔξω πάτου ὀνόματα out-of-the-way words, Luc. Hist.Conscr. 44.
• • • 2 floor, βαλανείου PFlor. 384.27 (pl., V A.D.).
    • 3 treading, prob. cj. in Thphr. HP 6.6.10.
  • II dirt, dung, Nic. Al. 535, Th. 933; scrapings of oil, etc., Gal. 12.116,283.
  • III πύρινος π. prob. wheat-field, PSI 8.883.8 (ii A.D.): the sense food, Sch. Ar. Pl. 1185, invented to explain ἀπόπατος. (Cf. Skt. pánthās, Slav. pątǐ ‘path’, Lat. pons ‘causeway’; v. πόντος.)

πάτος [ᾰ] (B), εος, τό,

• robe worn by Hera, Call. Fr. 495.

πάτος, ὁ,
1) der betretene Weg, Pfad, Fußsteig, Il. 20.137.
2) das Treten, der Tritt, πάτος ἀνθρώπων, Schritt und Tritt der Menschen, Il. 6.202, Od. 9.119, u. so sp.D., wie Ap.Rh. χῶρον, ὅτις πάτου ἔκτοθεν ἦεν ἀνθρώπων, 3.1201 ; u. übertr., μήτε ἀπορρήτοις καὶ ἔξω πάτου ὀνόμασι, μήτε τοῖς ἀγοραίοις, Luc. hist.conscr. 44, vgl. Pseudol. 13.
3) Kot der Tiere, Nic. Al. 535, Schol. ἀφόδευμα, Ther. 933.
4) Nach Hesych. auch ἔνδυμα τῆς Ἥρας.

πάτος

-ου, ὁ.

• • 1

    A beaten way ; hence, the beaten track, the space through which men usually pass : κιόντες ἐκ πάτου ἐς σκοπιήν Il. 20.137.

  • 2

    The haunts (of men) (cf. κέλευθος 2) : πάτον ἀνθρώπων ἀλεεἱνων Il. 6.202.

    Frequenting, coming and going (of men) : οὐ π. ἀνθρώπων ἀπερύκει Od. 9.119.

πάτος : treading, step, Od. 9.119; meaning ‘the society’ of men, Il. 6.202; trodden way, path, Il. 20.137.

πάτος, ὁ,

• a trodden or beaten way, path, Hom.: —metaph., ἔξω πάτου out-of-the-way, Luc.