πατραλοίας
πατραλοίας, one who slays his father, a parricide
πατρ-ᾰλοίας, gen. α and ου, ὁ, voc. -αλοῖα: (άω):—
- one who slays or strikes his father, parricide, Ar. Nu. 911, 1327, Ra. 274, Lys. 10.8, Pl. Phd. 114a, Sph. 241d, etc.: as fem., Hld. 10.38:—sts. written πατραλῴας or πατρολῴας( πατρ-λώας, πατρ-λόας) in codd., as 1 Ep.Ti. 1.9, J. AJ 16.11.1.
πατρ·αλοίας, ου [ᾰλ] adj. m. meurtrier de son père, parricide, Ar. Ran. 247, Nub. 911, 1327 ; Lys. 116, 43, etc. ; fém. Hld. 10, 38.
Étym. π. ἀλοιάω.
πατραλοίας, ὁ, = πατραλῴας ; Plat. Phaed. 144a ; Lys. 10.8 ; Arist. rhet. 2.11.2.
Bei Heliod. 10.38 auch fem., τὴν ἀθέμιτον ἐμὲ καὶ πατραλοίαν.
Bei Heliod. 10.38 auch fem., τὴν ἀθέμιτον ἐμὲ καὶ πατραλοίαν.
πατραλοίας
ἀλοιάω
- one who slays his father, a parricide, Ar., etc. πάτρηθε, Doric πάτρᾱθε, adv.