πενταετής
πενταετής, five years old
πεντᾰετ-ής, ές, Att. πεντᾰέτης, ες (v. διέτης),
- = foreg. [πενταέτηρος] I [five years old], ἀπὸ πενταέτεος ἀρξάμενοι Hdt. 1.136; πενταετεῖ . . ἤθει ψυχῆς Pl. Lg. 793e:—fem. πεντᾰετίς, Plu. VOrat. 2.844a.
- II lasting five years, σπονδαί Th. 1.112 codd.; χρόνος IG 12(5).860.29 (Tenos): neut. as Adv., πεντάετες for five years, Od. 3.115.
πεντα·ετής, ής, ές :
1 de cinq ans, âgé de cinq ans, Hdt. 1, 136 ; Plat. Leg. 793e ||
2 qui dure cinq ans, Thc. 1, 112 ; adv. πεντάετες, Od. 3, 115, pendant cinq ans.
Étym. π. ἔτος.
πενταετής, ές, fünfjährig ; Her. 1.136 ; Thuc. 1.112 ; Plat. Legg. VII.793e ; Folgde, wie Plut.
πενταετής (ϝέτος): only neut. as adv., πενταετές, five years long, Od. 3.115†.
πενταετής
πεντα-ετής, ές
- Ifive years old, Hdt.
- IIof Time, lasting five years, Thuc.:— neut. adv. πεντάετες, for five years, Od.