πολύτλητος
πολύτλητος, having borne much, miserable
πολύ-τλητος, ον,
- having borne much, miserable, γέροντες Od. 11.38, cf. Orph. Fr. 354, Q.S. 1.135, al.; also ὠδίνεσσι πολυτλήτοισι Id. 11.25; γῆρας Id. 2.341.
πολύ·τλητος, ος, ον :
1 qui a beaucoup souffert, Od. 11, 38 ; d’où malheureux, infortuné, Man. 2, 398 ||
2 qui cause de vives souffrances, Q. Sm. 11, 25 ||
➳ Dat. pl. épq. πολυτλήτῃσιν, Q. Sm. l. c.
Étym. π. τλάω.
πολύτλητος, vieles erduldet od. bestanden habend, γέροντες, Od. 11.38 ; βροτοί, unglücklich, Maneth. 2.398 ; – auch πολυτλήτη, Qu.Sm. 11.25.
πολύτλητος
[as πολυτλήμων.]
That has suffered much, torn by suffering : γέροντες Od. 11.38.
πολύτλητος : having endured or suffered much, Od. 11.38†.
πολύτλητος
πολύ-τλητος, ον,
- having borne much, miserable, Od.