ποτηνός
ποτηνός, ή, όν, v. ποτανός.
ποτηνός, ή, όν, qui vole, ailé, Poèt. (Plat. Phædr. 252b) ; fig. Eur. Suppl. 1142 ; Pd. N. 7, 22, etc. ; subst. oiseau, Pd. N. 3, 80 (var. πετανοῖς) ||
➳ Dor. ποτανός [ᾱ] Pd. P. 8, 48, etc. ; Eschl. Ag. 394 ; Eur. Hel. 1478, etc.
Étym. πέτομαι.
ποτηνός, dor. ποτανός, fliegend, geflügelt, αἰετὸς ὠκὺς ἐν ποτανοῖς, unter den Vögeln, Pind. N. 3.80 ; ποτανᾷ μαχανᾷ, 7.22, u. öfter ; διώκει ποτανὸν ὄρνιν, Aesch. Ag. 383.