πραγματευτέος
πραγματευτέος, to be laboured at
πραγμᾰτ-ευτέος, α, ον,
- to be laboured at, τοῦτο τῷ νομοθέτῃ π., ὅπως . . Arist. Pol. 1333a14; τῷ νομοθέτῃ π. περί τι ib. 1337a11.
- II -τέον, one must treat, περί τινος Id. Top. 105b31, cf. 106a2, Ruf. Ren.Ves. 13.11.
- 2 one must arrange, distribute, Paul.Al. C. 4.
πραγματευτέος, α, ον [μᾰ] vb. du préc. Arstt. Pol. 7, 14, 8, etc. ; au neutre, Arstt. Top. 1, 14, 5, etc.
πραγματευτέος
from πραγμᾰτεύομαι
πραγματευτέος, η, ον,
verb. adj.
- to be laboured at, Arist.