προΐκτης
προΐκτης, beggar, mendicant
προΐκτης, ου, ὁ, (προΐσσομαι)
- one who asks a gift, beggar, Od. 17.449; ἀνὴρ π. ib. 352.
- II = γόης or βωμολόχος, Artem. Praef.
προΐκτης, ου (ὁ)
1 mendiant, gueux, Od. 17, 352, 449 ||
2 charlatan, Artém. 1, Præf. p. 2, 13.
Étym. *προΐξ.
προΐκτης, ὁ, eigtl. der eine Gabe heischt, der Bettler ; κεχρημένῳ ἀνδρὶ προΐκτῃ, Od. 17.347, 352, u. allein, 449. Einzeln bei Sp., wie Artemid.
προΐκτης
ὁ.
A beggar Od. 17.352, 449.
προΐκτης : beggar, mendicant. (Od.)
προΐκτης, ου, ὁ,
προΐξ
- one who asks a gift, a beggar, Od.; ἀνὴρ π. a beggar- man, Od.