προικός

προικός· πονηρός, οἱ δὲ μωρός, Hsch. (leg. πρόκος or πρόκοος);

• = πτωχός, Id. (leg. προΐκτης).

προικός, adv., s. προΐξ, wozu es genit. ist. – Als adj. nimmt es Hesych., προικός· πονηρός. οἱ δὲ μωρός. πτωχός.

προικός

[genit. of προίξ, gift. Of one’s bounty, as a free gift (genit. of material).]

Without repayment or reimbursement: χαρίσασθαι Od. 13.15.

App., without paying for it, with impunity: γεύσεσθαι Ἀχαιῶν Od. 17.413.