προσβιαστέον
προσβιαστέον, one must constrain
προσβῐ-αστέον,
- one must constrain, τὴν φύσιν Plu. Sanit. 2.125d.
προσβιαστέον, vb. de προσβιάζομαι, Plut. M. 125d.
προσβιαστέον, one must constrain