προσκαίω
προσκαίω, to set on fire
προσκαίω, Att. προσκάω: aor. προσέκαυσα Ar. V. 828:—
- set on fire or burn besides, l.c.; [τὰ ἑψόμενα] Arist. GA 767a20; τὴν δᾷδα Thphr. HP 9.3.4; ὄψον προσκέκαυκε Alex. 124.3:—Pass., σκεύη προσκεκαυμένα pots burnt at the fire, Ar. V. 939 (nisi leg. -κεκλημένα), cf. Arist. Mete. 381a27: metaph., to be in love with . ., ἰσχυρῶς προσεκαύθη X. Smp. 4.23.
προσ·καίω (f. προσκαύσω, ao. προσέκηα, pf. προσκέκαυκα ; pf. pass. προσκέκαυμαι, etc.)
1 faire brûler en outre, Arstt. Meteor. 4, 3 ; G.A. 4, 2, 6 ; Th. H.P. 9, 3, 4, etc. ; en parl. d’aliments, faire cuire, faire chauffer, Ar. Vesp. 828, 939 ; Plut. M. 460a, etc. ||
2 faire brûler en même temps ; au pass. brûler en même temps (d’amour pour) dat. Xén. Conv. 4, 23 ||
➳ Ao. 1 sbj. 2 sg. προσκαύσῃς, Ephipp. (Com. fr. 2, 253 Kock); pass. prés. 3 sg. att. προσκάεται, Antiph. (Com. fr. 2, 217, 5 Kock).
προσκαίω, (καίω), noch dazu anbrennen, anzünden ; προσκαύσασα τὴν χύτραν, Ar. Vesp. 828 ; προσκεκαυμένα σκεύη, 939 ; übertr., παιδὶ ἰσχυρῶς προσεκαύθη, in Liebe zu einem Knaben entbrennen, Xen. Symp. 4.23 ; Sp.
προσκαίω
Attic -κάω
fut. -καύσω
- to set on fire or burn besides:—Pass., σκεύη προσκεκαυμένα pots burnt at the fire, Ar.: metaph., προσκαίεσθαί τινι to be in love with . ., Xen.