προσνίσσομαι
προσ·νίσσομαι (seul. prés.)
1 s’avancer vers, s’approcher, Il. 9, 381 ; Pd. O. 6, 167 ; τινά, Eschl. Pr. 530, de qqn ||
2 s’avancer contre, Soph. Ant. 129 ||
➳ Épq. et dor. ποτινίσσομαι, Il. Pd. Eschl. ll. cc.
προσνίσσομαι, hinzugehen, -kommen, εἰς, Il. 9.381, in dor. Form ποτινίσσομαι, wie Pind. Ol. 6.99 ; in feindlichem Sinne, anrücken, Soph. Ant. 129.