πρόσμονος
πρόσμονος, durable
πρόσμονος, ον,
- durable, Antyll. ap. Orib. 10.29.1. Adv. -νως Id. ap. eund. 9.24.25.
πρόσμονος, ος, ον, durable, permanent, Orib. 329 Matthäi.
Étym. προσμένω.