προσμίσγω
προσμίσγω, v. προσμείγνυμι.
προσ·μίσγω, ion. et att. c. προσμίγνυμι, Hdt. 4, 46, etc. ; Thc. 3, 22 ; 6, 104 ; 7, 70.
προσμίσγω, ion. Nebenform statt προσμίγνυμι ; Σκύθαι ἄποροι προσμίσγειν, Her. 4.46, mit denen man schwer handgemein werden kann ; auch Thuc. 3.22, 6.104.