προσπέτομαι
προσπέτομαι, to fly to
προσπέτομαι, fut. -πτήσομαι: aor. -επτάμην [ᾰ], but poet. also with aor. Act. προσέπτην (v. infr.):—
- fly to or towards, πόθεν προσέπτανθʼ (-έπτονθʼ Dawes) οἱ βομβαύλιοι; Ar. Ach. 865; πρός τι Arist. HA 593a8; ἐάν τίς σοι φίλος ὥσπερ μυῖα πρόσπτηται X. Mem. 3.11.5.
- II generally, come upon one suddenly, come over one, ὀδμὰ προσέπτα μʼ ἀφεγγής A. Pr. 115 (lyr.); μέλος προσέπτα μοι music stole over my sense, ib. 555 (lyr.); of evil, misfortune, etc., τίς . . ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο; S. Aj. 282, cf. A. Pr. 644, E. Alc. 421.
προσ·πέτομαι (f. προσπτήσομαι, ao. προσέπτην) voler auprès de ou vers, avec πρός et l’acc. Arstt. H.A. 8, 3, 7 ; fig. avec le dat. Eschl. Pr. 555, etc. ; Xén. Mem. 3, 11, 5 ; avec l’acc. Eschl. Pr. 115.
προσπέτομαι, (πέτομαι), hinzufliegen, zufliegen, plötzlich, unerwartet zukommen ; τίς ἀχώ, τίς ὀδμὰ προσέπτα μʼ ἀφεγγής ; Aesch. Prom. 115 ; μέλος, 554, es kam mir plötzlich zu Ohren ; προσέπτατο, 647 ; τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο, Soph. Aj. 275 ; Sp. bildeten dazu auch den aor. προσεπετάσθην, wie Ath. IX.395a, wo v.l. ist προπετασθείσης ἐκ τοῦ πελάγους περιστερᾶς.
προσπέτομαι
fut. -πτήσομαι
aor2 -επτάμην
poetic aor2 act. προσέπτην
- IDep.:— to fly to or towards, Ar., Xen.
- IIgenerally, to come upon one suddenly, come over one, ὀδμὰ προσέπτα με Aesch.; μέλος προσέπτα μοι or με music stole over my sense, Aesch.; τίς ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο; Soph.