προτοῦ
προτοῦ, ere this, aforetime, erst, formerly
προτοῦ, adv. pour πρὸ τοῦ, auparavant, ὁ προτοῦ χρόνος, Att. (Thc. 1, 32, etc.) le temps antérieur.
Étym. π. τοῦ ; v. πρό.
προτοῦ, statt πρὸ τοῦ, u. dieses statt πρὸ τούτου, vordem, ἐν τῷ προτοῦ χρόνῳ, Thuc. 1.32. S. πρό.
προτοῦ
- for πρὸ τοῦ ere this, aforetime, erst, formerly, Hdt., Attic; ὁ προτοῦ (sc. χρόνος) Thuc.