προτροπή

προτροπ-ή, ἡ,

• exhortation, encouragement, Democr. 181, Ti.Locr. 104a (pl.), S.E. M. 1.98, etc.; opp. ἀποτροπή, Arist. Rh. 1358b8, Phld. Rh. 1.65 S., cf. Stoic. 2.287 (pl.); ἡ Σωκράτους π. ἡμῶν ἐπʼ ἀρετήν Pl. Clit. 408d; ἡ εἰς ἀδοξίαν π. Plu. Lat.viv. 2.1128b; εἰς προτροπὴν ἀρετῆς Onos. 1.13, cf. IG 5(1).1331.10 (Cardamyle); incitement to virtue, Diogenian.Epicur. 3.6 (pl.); concrete, of persons, ἵνα τοῖς λοιποῖς προτροπὴ ὦσι Supp.Epigr. 3.583.24 (Olbia, ii/iii A.D.).
• • • 2 urgent invitation, behest, κατὰ τὴν π. τῆς βουλῆς POxy. 1252v. 27 (iii A.D.), cf. 1415.23 (iii A.D.), BGU 618.19 (iii A.D.).
  • II impulse, Pl. Lg. 920b (ed. Ald. for ῥοπή), Herod.Med. ap. Orib. 6.20.14, Corn. ND 27.
  • III driving force, διὰ τὴν τῆς θαλάττης π. Dion.Byz. 3.

προτροπή, ἡ, Ermunterung, Aufmunterung, Antrieb ; ἃ προτροπὴν ἔχει τινὰ ἰσχυρὰν πρὸς τὸ προτρέπειν, Plat. Legg. XI.920b ; u. so Folgde, wie Pol. 9.10.10 ; εἰ δή τις προτροπὴ ἐμπεσοῦσα εὐπειθεστέρους παρέξει, Arr. An. 5.28, ein Beweggrund.

προτροπή, ἡ, προτρέπω

• exhortation, Arist.