πρότονοι

• two ropes from the masthead to the forepart of a ship, forestays (opp. ἐπίτονος ‘backstayʼ), κατὰ δὲ προτόνοισιν ἔδησαν [τὸν ἱστόν] Od. 2.425; ἱστοῦ δὲ προτόνους ἔρρηξʼ ἀνέμοιο θύελλα ἀμφοτέρους, ἱστὸς δʼ ὀπίσω πέσεν 12.409; ἱστὸν προτόνοισιν ὑφέντες Il. 1.434, cf. Alc. Supp. 12.10: in sg., σωτῆρα ναὸς πρότονον A. Ag. 897, cf. E. Fr. 773.42 (lyr.), PCair.Zen. 754.4 (iii B.C.), Luc. Nav. 5: metaph., of an old womanʼs hair, AP 5.203 (Mel.).
• • II halyards, E. Hec. 112 (anap.), IT 1134 (lyr.); κατὰ προτόνων ἱστίον ἐκπετάσας Epigr.Gr. 779, cf. Call. Epigr. 5 Pf.

οἱ

[προ- 2 + τον-, τείνω.]

The forestays of a mast (cf. ἐπίτονος) Il. 1.434 : Od. 2.425= Od. 15.290, Od. 12.409.

• • Itwo ropes from the masthead to the forepart of a ship, the forestays, which kept the mast from falling back (opp. to ἐπίτονοι the backstays), Hom.:—in sg., σωτῆρα ναὸς πρότονον Aesch.
  • IIin Eur., the πρότονοι are sail-ropes, braces.