πρόπολις
πρόπολις, bee-glue
πρόπολις, εως, ἡ,
- = προάστιον, Cels. ap. Origenes Cels. 4.81 (pl.).
- II bee-glue, Varro RR 3.16.24, Dsc. 2.84, PMag.Par. 1.2379, Aët. 15.14,15.
πρό·πολις, εως (ἡ) abords ou enceinte d’une ville ; fig. propolis, matière résineuse avec laquelle les abeilles bouchent l’entrée des ruches, Diosc. 2, 106.
Étym. π. πόλις.
πρόπολις, ἡ, vorderer od. erster Teil der Stadt, Vorstadt. – Im Bienenkorbe der Vorbau, das Bienenharz, vgl. Voß Virg. Georg. 4.40 p. 742.
λαβὼν κηρὸν ἄπυρον, τὸν λεγόμενον πρόπολιν, πλάσον ἄνθρωπον ἔχοντα τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐπαιτοῦσαν
toma cera que no haya estado al fuego, la llamada goma de abeja, y modela una figura humana que tenga su mano derecha en actitud de pedir