πρόπολος

πρόπολος, ον, (πέλομαι, τέλλω)

• going or acting before:
• • • 1 servant that goes before one, attendant, minister, τυράννων A. Ch. 357 (lyr.): abs., Xenoph. 1.18, E. Hipp. 200 (anap.), Ar. Nu. 436; rower, Pi. O. 13.54.
    • 2 one who serves a god, esp. one who interprets his will to men, minister, [Ἑκάτη] οἱ π. ἔπλετο h.Cer. 440; ὄνειρος Ἀΐδα π. v.l. in Ar. Ra. 1333 (lyr.); Ἡσίοδος π. Μουσᾶν B. 5.192; Πίνδαρος . . Πιερίδων π. AP 7.35 (Leon.); Μουσάων π . . . Ὀρφέα Poet. ap. Alcid. Od. 24; αἰθέρος π . . . πελειαί Simm. ap. Ath. 11.491c; of the Κουρῆτες, Str. 10.3.7.
    • • b temple-servant, Hdt. 2.63; θεοῦ π. Ar. Pl. 670; Ἐνοδίας E. Hel. 570, cf. AP 6.269 (Sapph.), Str. 5.3.5, D.H. 1.76.
  • II as Adj., c. dat., ministering to, devoted to, ἐπινικίοισιν ἀοιδαῖς Pi. N. 4.79; θεῷ IG 1(2).825.

πρόπολος, vorn befindlich, vorangehend ; bes.
   a) vorangehender Diener, Dienerin, τινί, H.h. Cer. 440 ; Eur. Hipp. 200, Hel. 576 ; Ruderknecht, Pind. Ol. 13.54 ; bes. vom heiligen Dienste, θεοῦ, Priester, Priesterin, übh. Tempeldiener, Her. 2.64.
   b) der Vorsteher, der Erste, Vorzüglichste, ἀοιδαῖς πρόπολον ἔμμεν, Pind. N. 4.79 ; πρόπολος τῶν μεγίστων χθονίων ἐκεῖ τυράννων, Aesch. Ch. 353.

πρόπολος

• 1servant Μήδειαν ναὶ σώτειραν Ἀργοῖ καὶ προπόλοις i. e. sailors O. 13.54 πάτραν ἵνʼ ἀκούομεν, Τιμάσαρχε, τεὰν ἐπινικίοισιν ἀοιδαῖς πρόπολον ἔμμεναι N. 4.79

πρόπολος πρό-πολος, ον, πολέω

• • Iemploying oneself before:
  • • 1a servant that goes before one, an attendant, minister, Aesch., Eur., etc.: a rower, Pind.
    • 2one who serves a god, a minister, Hhymn., Ar.:—generally, a temple-servant, bedel, like νεωκόρος, Hdt., Ar., etc.
  • IIas adj. ministering to a thing, devoted to it, Pind.