προπολιτεύομαι

προπολῑτεύομαι,

• transact beforehand, τῶν πάντα τὰ καθήκοντα προπεπολιτευμένεν D.C. 52.21: pf. also in pass. sense, τὰ προπεπολιτευμένα the previous measures of his government, Plb. 4.14.7, cf. IG 5(2).515.8 (Lycosura).
• • II hold chief office, π. ἰδιώτης κύκλου βασιλικοῦ Them. Or. 16.205c; πόλεως POxy. 67.2 (iv A.D.), PLips. 37.3 (iv A.D.).

προπολιτεύομαι, [ῑ], vorher als Staatsmann, in der Verwaltung des Staates tun, ἀναμνῆσαι τῶν προπεπολιτευμένων καὶ πεπραγμένων πρότερον αὐτῷ, Pol. 4.14.7, wo letzteres auf Kriegstaten geht, u. Sp.