πρόσπαιος

πρόσπαιος, ον, (παίω)

• striking upon: hence, sudden, fresh, εἰ π. μὴ τύχοι κακά A. Ag. 347, cf. Lyc. 211; ἐκ π. τινὸς τύχης Plb. 6.43.3: ἐκ προσπαίου as Adv., suddenly, newly, Arist. EN 1166b35; neut. πρόσπαιον as Adv., S. Ichn. 119, Nic. Th. 690. Regul. Adv. -ως Arist. EN 1167a2.

πρόσπαιος, daraufstoßend, zufällig, unerwartet, neu ; εἰ πρόσπαια μὴ τύχοι κακά, Aesch. Ag. 338 ; sp.D., wie Nic. Ther. 690, Lycophr. 211 ; ἐκ προσπαίου, unversehens, auch neuerdings, Arist. Eth. 9.5, wie ἐκ προσπαίου τινὸς τύχης, Pol. 6.43.3.

πρόσπαιος πρόσ-παιος, ον, παίω

• striking upon: hence, sudden, Aesch.:— ἐκ προσπαίου suddenly, Arist.