πρόσουρος

πρόσουρος, v. πρόσορος.

πρόσουρος, 1) von günstigem Winde getrieben, Soph. Phil. 686, ἵνʼ αὐτὸς ἦν πρόσουρος, nach dem Schol. u. andern Erkl. richtiger = πρόσορος erklärt.
2) ion. = πρόσορος.

πρόσουρος πρόσ-ουρος, ον, Ionic for πρόσορος

• adjoining, bordering on, τῇ Ἀραβίῃ Hdt.: absol., τὰ πρόσορα the neighbouring parts, Xen.:—in Soph., ἵνʼ αὐτὸς ἦν πρόσουρος where he had no neighbour but himself, i. e. lived in solitude, Soph.