προσουρέω

προσουρέω,

• make water upon, προσεούρουν [τινί] D. 54.4, cf. Arist. Mir. 845a33, Thphr. Fr. 175: metaph., π. τῇ τραγῳδίᾳ trifle with it, Ar. Ra. 95, cf. Porph. Abst. 3.14.

προσουρέω, (οὐρέω), anpissen ; προσεούρουν, Dem. 54.4 ; DL. 6.46 ; τινί, Babr. 48.7 ; komisch sagt Ar. Ran. 95 ἢν μόνον χορὸν λάβῃ ἅπαξ προσουρήσαντα τῇ τραγῳδίᾳ, wo wir etwa sagen könnten »die Tragödie notzüchtigen« (Droysen »wenn er die Tragödie angegeilt«), und der Schol., es von οὖρος ableitend, fälschlich εὐθυδρομήσαντα, εὐδοκιμήσαντα erklärt, aber auch das Richtigere gibt, τὸ βραχύν τινα χρόνον διατρίψαντα καὶ τῶν αὐτῶν λήρων ἐκχέαντα τῇ τραγωδίᾳ. Es bildet den Gegensatz zu γόνιμος ποιητής.

προσουρέω imperf. -εούρουν fut. ήσω

• to make water upon, τινί Dem.; metaph., πρ. τῇ τραγῳδίᾳ, i. e. to trifle with it, Ar.