πτυρτικός
πτυρτικός, timorous
πτυρτικός, ή, όν,
- timorous, Arist. Mir. 846b35, Str. 6.1.13, Eust.ad D.P. 373.
πτυρτικός, ή, όν, qui s’effraie facilement, Arstt. Mir. 169 ; Str. 263, etc.
Étym. πτύρω.
πτυρτικός, leicht scheu werdend ; Arist. mirab. 169 ; Strab. 6.1.13.
πτυρτικός
from πτύ_ρομαι
πτυρτικός, ή, όν
- timorous, Strab.