πτύρω
πτύρω (f. πτυρῶ, ao. ἔπτυρα, ao. 2 pass. ἐπτύρην) [ῡ prés. et ao. ; ῠ fut. et ao. 2 pass.] effrayer, d’où au pass. s’effrayer : τι, Plat. Ax. 370a ; ou πρός τι, Phil. bybl. (Eus. P.E. 34a) de qqe ch. ; abs. Hpc. 600, 35 ; en parl. de chevaux, DS. 2, 19 ; Plut. Fab. 3.
Étym. cf. πτοέω.
πτύρω, scheu machen, pass. scheu werden ; von Pferden, DS. 2.19, ἐντρόμου τοῦ ἵππου γενομένου καὶ πτυρέντος, Plut. Fab. 3 ; Marcell. 6, u. a.Sp.; übh. in Schrecken geraten, fürchten, οὐκ ἂν πτυρείης τὸν θάνατον, Plat. Ax. 370a.