πτωκάς
πτωκάς, cowering, timorous
πτωκάς, άδος, ἡ, (πτώξ, πτώσσω)
- timorous, πτωκάσιν αἰθυίῃσι Hom. Epigr. 8.2; π. κύπειρος crouching, low, Simm. 12.
- II pl. as Subst., timorous ones, i.e. birds, S. Ph. 1093 (lyr., dub.l.).
πτωκάς, άδος [ᾰδ] adj. f. qui s’abat sur ; subst. au pl. oiseaux de proie ou Harpyies, Soph. Ph. 1902 ; qui se blottit de peur, peureuse, Hom. Epigr. 8, 2.
Étym. πτώσσω.
πτωκάς, άδος, ἡ, fem. zu πτώξ, scheu, flüchtig, furchtsam ; Hom. ep. 8.2 ; bei Soph. Phil. 1083 l.d.
πτωκάς
πτώσσω
- cowering, timorous, Epic Hom.: πτωκάδες in Soph. seem to be timorous creatures, birds.