πότνα

πότνᾰ, mostly Voc.,

• = sq., π. θεά Od. 5.215, 13.391, 20.61; π. θεάων h.Cer. 118 (nom.); Ὁσία π. θεῶν E. Ba. 370 (lyr.); π. Σελάνα Theoc. 2.69, al.; addressed to a mistress, AP 5.253 (Paul.Sil.), 285 (Id.).

πότνα, ἡ, = πότνια ; πότνα θεάων, H.h. Cer. 118, wie Eur. Bacch. 370 ; Opp. Cyn. 4.21 ; φύσις, Agath. 1 (X.38). Auch Od. 5.215, 13.391, 20.61 liest Bekker richtiger πότνα θεά für πότνια θεά, welches Wolf aufgenommen hat, wo sonst θεά einsilbig zu sprechen ist. Nur nom. u. voc.; daher Theocr. 15.14 jetzt richtig πότνιαν für πότναν gelesen wird.

πότνα

=πότνια. πότνα θεά, mighty goddess Od. 5.215, Od. 13.391, Od. 20.61.

πότνα, ης, ἡ, shorter form of πότνια

• πότνα θεά Od.; πότνα θεάων Hhymn.; πότνα θεῶν Eur.