πότνια

πότνια, ἡ, poet.title of honour, used chiefly in addressing females, whether goddesses or women:

• • • 1 as Subst., = δέσποινα (cf. Apion ap. Apollon. Lex.), mistress, queen (v. sub fin.), πότνιαν ἁγνήν h.Cer. 203: mostly c. gen., πότνια θηρῶν (nom.) queen of wild beasts, of Artemis, Il. 21.470; πότνια βελέων Pi. P. 4.213; τὰν ἐρώτων πότνιαν, of Aphrodite, E. Fr. 781.16 (lyr.); π. λαῶν, τοξοφόρων, Arat. 112, Call. Fr.anon. 338: without a gen., π. Αὔως Sapph. 153; πότνιʼ Ἐρινύς A. Th. 887 (lyr.), Eu. 951 (anap.); πότνιαν ἐξαπαφὼν ἐμάν E. Ion 704 (lyr.); [Ἱστίην] πότνιαν h.Ven. 24; ναὶ τὰν πότνιαν Theoc. 15.14: in voc., ὦ πότνιʼ Ἥρα A. Th. 152 (lyr.); ὦ πότνια (sc. Ἀθηναία) Ar. Eq. 1170, al.; ὦ πότνιʼ E. IT 533, Ar. Pax 445; addressed to a mistress, AP 5.269 (Paul.Sil.).
    • 2 in pl. of the Eumenides, ὦ πότνιαι δεινῶπες S. OC 84; τὸ τῶν ποτνιέων ἱρόν Hdt. 9.97; of Demeter and Kore, S. OC 1050 (lyr.), Ar. Th. 1149 (lyr.); θεσμοφόρους ἁγνὰς π. Inscr.Prien. 196.3.
    • 3 as Adj., revered, august, in Hom. of Hebe, Enyo, Calypso, Circe, Il. 4.2, 5.592, Od. 1.14, 8.448; most freq. of Hera, Il. 1.551, al., cf. Sapph. Supp. 6.2; in Hes. of Hera, Tethys, and Peitho, Th. 11, 368, Op. 73; Τριτογένεια Id. Th. 926; Νίκη Bacis ap. Hdt. 8.77, cf. B. II.5; π. μήτηρ Il. 1.357, al., Od. 6.30, al.; esp. in invocation, π. γῆ Hom. Epigr. 7.1; ὦ π. χθών A. Ch. 722 (anap.), E. Hec. 70 (anap.); μᾶτερ π., addressed to Earth, S. Ph. 395 (lyr.) (also of a bird, Mosch. 4.24); π. νύξ E. Or. 174 (lyr.); ὦ π. λήθη τῶν κακῶν ib. 213; Ἔνοσι π. Id. Ba. 585 (lyr.); ὦ μεγάλα Θέμι καὶ π. Ἄρτεμι Id. Med. 160 (anap.); ὦ π. αἰδώς Id. IA 821; ὦ π. μοῖρα καὶ τύχη ib. 1136: the phrase π. συκῆ is used by Arist. Rh. 1408a16 as a parody of Cleophonʼs style.—Mostly used in voc. [The first syll. is short in A. Th. 152, Ch. 722, E. Med. 160, Ion 873, al., Theoc. l.c., but elsewh. long, cf. πότμος: the final syll. always short in nom., voc., and acc.sg.]

πότνια, ἡ, weiblicher Ehrentitel, bes. in Anreden oder Anrufungen an Göttinnen und sterbliche Frauen ; substantivisch, Herrin, Gebieterin (vgl. πόσις, δεσπότης, wie es Apion auch erklärte, δέσποινα, verwandt mit potis, potens); Ἄρτεμις πότνια θηρῶν, Beherrscherin des Wildes, Il. 21.470 ; βελέων, Pind. P. 4.213, von der Aphrodite ; πότνια λαῶν, γυναικῶν u. dgl., Arat. 112 ; auch πότνια ἐμά, meine Gebieterin, Eur. Ion 704 ; – häufiger adjektivisch ; Hom. u. Hes.; stetes Beiwort der Hera, die erhabene, ehrwürdige Herrin ; u. so Aesch. Spt. 137 ; auch Ἥβη, Il. 4.2 ; Ἐνυώ, 5.592 ; Κίρκη, Καλυψώ, Od. 1.14, 8.448 u. sonst ; u. sehr gewöhnlich πότνια μήτηρ, die ehrwürdige Frau Mutter ; Hes. stets Beiwort einer Göttin, der Hera, Athene, Tethys u. Peitho ; Ἀγλαΐα, Pind. Ol. 14.13 ; μοῖσα, N. 3.1 ; Ὥρα, 8.1 ; Λιβύα, P. 9.55 ; Ἐρινύς, Aesch. Eum. 911, u. öfter ; ὦ πότνια χθὼν καὶ πότνιʼ ἀκτὴ χώματος, Ch. 711, wie πότνια μᾶτερ, von der Mutter Erde, Soph. Phil. 394 ; auch die Furien heißen ὦ πότνιαι δεινῶπες, O.C. 84 ; u. Demeter u. Kora, 1053 ; πότνιʼ Ἀρά, El. 111 ; πότνια νύξ, Eur. Or. 174 ; Ἠλέκτρα, 851 ; Ἄρτεμις, Med. 160 ; αἰδώς, I.A. 821 ; auch πότνια τύχη, 1136, u. λίμνης Τριτωνιάδος πότνιαν ἀκτήν, Ion 873 ; Ar. oft, vgl. Eq. 1166, Pax 437, 512, Ran. 337 ; Nike, Orak. des Bakis bei Her. 8.77, bei dem Πότνιαι, gen. Ποτνιέων, 9.97, euphemistische Benennung der Eumeniden ist ; häufiger werden unter Πότνιαι Demeter u. Kora verstanden, Reisig Enarr. Soph. O.C. 1045. – Der superl. ποτνιωτάτη steht als Beiwort der Stadt Lindos in einem Briefe des Kleobulus bei DL. 1.93. – Ein mascul. πότνιος scheint es nie gegeben zu haben ; die VLL erkl. πότνα, δέσποινα, πότνια, σεμνή, ἔντιμος.

πότνια

[ποτ- as in δεσπότης, master. Cf. δέσποινα.]

• • 1

    Mistress, queen : πότνια θηρῶν, Ἄρτεμις Il. 21.470.

  • 2

    As a title of honour.

  • • a

      Given to goddesses. To Here Il. 1.551, 568, Il. 8.198, Il. 13.826, Il. 14.159, Il. 15.34, Il. 18.239, etc. : Od. 4.513.

      To Hebe Il. 4.2.

      To Enyo Il. 5.592.

      To Athene Il. 6.305.

      To Calypso Od. 1.14, Od. 5.149.

      To Circe Od. 8.448, Od. 10.394, 549, Od. 12.36.

    • b

      Joined with μήτηρ, lady mother Il. 1.357, Il. 6.264, Il. 9.561, Il. 13.430, Il. 18.35, Il. 19.291, etc.: Od. 6.30, Od. 11.180, Od. 12.134, Od. 15.385, Od. 18.5, Od. 19.462, etc.

πότνῐα (nom., voc.)

• 1lady of divinities. ὦ πότνιʼ Ἀγλαία O. 14.13 “εὐρυλείμων πότνια Λιβύα” P. 9.55 ὦ πότνια Μοῖσα N. 3.1 “Ωρα πότνια N. 8.1 πότνια θεσμοφόρε (Persephone) fr. 37. ὦ πότνια (sc. ἀκτὶς ἀελίου) Pae. 9.10 add. gen., πότνια δʼ ὀξυτάτων βελέων Κυπρογένεια P. 4.213

πότνια , voc. πότνα (cf. πόσις 2, δέσποινα): mistress, queen, θηρῶν, Artemis, Il. 21.470; freq. as honorable title or epith. of goddesses and women, πότνα θεά, ‘mighty’ goddess (cf. ‘our Lady’), πότνια μήτηρ, ‘revered,’ ‘honored,’ Od. 18.5.

πότνια, ης, ἡ, from same Root as πόσις, δεσπότης

• a poet. title of honour, used chiefly in addressing goddesses or ladies:
• • • 1= δέσποινα, mistress, queen, c. gen., πότνια θηρῶν (nom.) queen of wild beasts, Lat. potens ferarum, Il.; πότνια βελεων Pind.: absol., πότνιʼ Ἐρινύς Aesch.; often in voc., ὦ πότνιʼ Ἥρα Aesch.; ὦ πότνια (sc. Ἀθηναία) Ar.:—in pl. of the Eumenides, Hdt., Soph.; also of Demeter and Proserpine, Soph., etc.
    • 2as adj. revered, august, Hom.