πότμος

πότμος, ὁ, (πίπτω) poet. word,

• that which befalls one, lot, destiny:
• • • 1 in Hom. always of evil destiny, esp. of death; of the killer, πότμον ἐφῆκε, ἐφήσω, Il. 4.396, Od. 19.550; or of the killed, πότμον ἐπισπεῖν Il. 6.412, Od. 2.250, al.; θάνατον καὶ π. ἐπισπεῖν Il. 2.359, 20.337, al.; also θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν 7.52, Od. 4.562, al.; ὀλόμην καὶ πότμον ἐπέσπον 11.197; αἴ κε θάνῃς καὶ πότμον ἀναπλήσῃς βιότοιο Il. 4.170, cf. 11.263; also πότμον ἐφάψαι, = π. ἐφεῖναι, Pi. O. 9.60, cf. B. 5.158, etc.; πότμον ἀμπιπλάντες ὁμοῖον, of the Dioscuri who lived on alternate days, Pi. N. 10.57.
    • 2 after Hom. without a sense of evil, π. συγγενής oneʼs natural gifts, ib. 5.40; εὐτυχεῖ π. A. Pers. 709; καλλίπαις π. Id. Ag. 762 (lyr.), cf. 1005 (lyr.); π. ξυνήθης πατρός my fatherʼs customary fortune, S. Tr. 88; π. ἄποτμος E. Hipp. 1143 (lyr.); τίνα ποτʼ Ἠλέκτρα πότμον εἴληχε βιότου; Id. IT 913; θανεῖν ζηλωτὸς ἐν Ἑλλάδι π. Arist. Fr.Lyr. 6.4.
  • II personified, Destiny, ὁ μέγας Π. Pi. P. 3.86. [The first syll. long in Hom., but sts. short in later poets, IG 9(1).871 (Corc., iii B.C.), Orph. A. 1291; commonly short in Trag., but long in S. Tr. 88, Fr. 871.1.]

πότμος, ὁ (ΠΕΤ, πίπτω), das, was Einem zufällt, Zufall, Los, Schicksal ; gew. Unglück, bes. Todeslos, Todesgeschick, in welcher Bdtg Hom. von dem, der den Tod verhängt, bereitet, πότμον ἐφεῖναι sagt, wie Τυδεὺς μὲν καὶ τοῖσιν ἀεικέα πότμον ἐφῆκεν, Il. 4.396 ; ὃς πᾶσι μνηστῆρσιν ἀεικέα πότμον ἐφήσω, Od. 19.550 ; von dem, der ihn erleidet, πότμον ἐπισπεῖν, Il. 6.412 ; auch οὐ γάρ πώ τοι μοῖρα θανεῖν καὶ πότμον ἐπισπεῖν, 7.52 ; ἐπεί κʼ Ἀχιλεὺς θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ, 20.337 ; ὀλόμην καὶ πότμον ἐπέσπον, Od. 11.197 ; ähnl. πότμον ἀναπλήσαντες, Il. 11.263, sein Schicksal erfüllt habend, gestorben ; ἑτάρων ἐρέων ἀδευκέα πότμον, Od. 10.245, das herbe Geschick der in Schweine verwandelten Gefährten ; – Pind. allgemein Los ; ὁ πότμος συγγενὴς κρίνει ἔργων πέρι, N. 5.40 ; πότμος συγγενὴς ἐπέβασεν εὐαμερίας, I. 1.39 ; τύχα πότμου, P. 2.56 ; πότμῳ σὺν εὐδαίμονι, Ol. 2.18 ; πότμον ἀμπιπλάντες ὁμοῖον, N. 10.57 ; εὐθυπορῶν, Aesch. Ag. 977 ; διχόφρων, Spt. 881 ; Soph. u. Eur., τίνα πότμον εἴληχε βίου, I.T. 913 ; sp.D.
[Auch die Attiker brauchen zuweilen die erste Silbe lang, Seidler vers. dochm. p. 106 ; spätere Epiker haben sie zuweilen kurz, Jacobs AP p. 572.]

πότμος

-ου, ὁ.

• • 1

    What befalls one, one’s lot or fate : ὃν πότμον γοόωσα Il. 16.857 = Il. 22.363. Cf. Od. 10.245.

  • 2

    Evil fate or destiny, bane, death : θάνατον καὶ πότμον Il. 2.359, Il. 15.495, Il. 20.337, εἰ πότμον ἀναπλήσῃς βιότοιο (a fate that ends thy life) Il. 4.170. Cf. Il. 4.396, Il. 6.412, Il. 7.52, Il. 11.263, Il. 18.96, Il. 21.588, Il. 22.39 : Od. 2.250, Od. 3.16 (the manner of his death), Od. 4.196, 339, 562, Od. 11.197, Od. 19.550, Od. 24.471, etc.

πότμος (-ος, -ου, -ῳ, -ον.)

• 1fortune (good or bad) πότμῳ σὺν εὐδαίμονι O. 2.18 τὸν εὔφρονα πότμον O. 2.36 Τιμόσθενες, ὔμμε δʼ ἐκλάρωσεν πότμος Ζηνὶ O. 8.15 μὴ καθέλοι μιν αἰὼν πότμον ἐφάψαις ὀρφανὸν γενεᾶς O. 9.60 τὸ πλουτεῖν δὲ σὺν τύχᾳ πότμου σοφίας ἄριστον P. 2.56 λαγέταν γάρ τοι τύραννον δέρκεται εἴ τινʼ ἀνθρώπων ὁ μέγας πότμος P. 3.86 πότμου παραδόντος P. 5.3 πότμος δὲ κρίνει συγγενὴς ἔργων πέρι πάντων N. 5.40 καίπερ ἐφαμερίαν οὐκ εἰδότες οὐδὲ μετὰ νύκτας ἄμμε πότμος ἅντινʼ ἔγραψε δραμεῖν ποτὶ στάθμαν N. 6.6 εἴργει δὲ πότμῳ ζυγένθʼ ἕτερον ἕτερα N. 7.6 πότμον ἀμπιπλάντες ὁμοῖον (sc. Διόσκουροι) N. 10.57 (μάτρωι) χάλκασπις ᾧ πότμον μὲν Ἄρης ἔμειξεν (i. e. θάνατον Σ) I. 7.25 ]ποτμος[ Θρ. 5c. 2. πότμοιο λιπα[ ?fr. 334a. 5. pro pers., ἐμοὶ δʼ ὁποίαν ἀρετὰν ἔδωκε Πότμος ἄναξ, εὖ οἶδʼ ὅτι χρόνος τελέσει N. 4.42 νῦν δʼ αὖτις ἀρχαίας ἐπέβασε Πότμος συγγενὴς εὐαμερίας (sc. αὐτόν) I. 1.39

πότμος (πετ, πίπτω): that which befalls one, fate, death, always in bad sense in Homer, ἀεικέα πότμον ἐφιέναι τινί, πότμον ἀναπλῆσαι, θάνατον καὶ πότμον ἐπισπεῖν, Il. 4.396, Il. 11.263.

πότμος, ὁ, !πετ, Root of πίπτω

• • • 1that which befals one, oneʼs lot, destiny: commonly of evil destiny, death, of the killer, πότμον ἐφεῖναι, or of the killed, πότμον ἐπισπεῖν, Hom.;—also in Pind. and Trag.
    • 2without a sense of evil, π. συγγενής oneʼs natural gifts, Pind.; εὐτυχεῖ πότμῳ Aesch.; π. ξυνήθης πατρός my fatherʼs customary fortune, Soph. Penult. often short in Trag.