σάρξ

σάρξ, gen. σαρκός, ἡ, Aeol. σύρξ EM 708.31:—

• flesh, Hom. always in pl., exc. Od. 19.450, cf. Hes. Sc. 364, 461; κορέει κύνας . . δημῷ καὶ σάρκεσσι Il. 8.380; ἔγκατά τε σάρκας τε καὶ ὀστέα Od. 9.293, cf. 11.219; σάρκες περιτρομέοντο μέλεσσιν 18.77, cf. Hes. Th. 538, Pi. Fr. 168, etc.; τούτου σάρκας λύκοι πάσονται A. Th. 1040; ὀπτὰς σάρκας Id. Ag. 1097; σάρκες δʼ ἀπʼ ὀστέων . . ἀπέρρεον E. Med. 1200; sts. to represent the whole body, μήτε γῆ δέξαιτό μου σάρκας θανόντος Id. Hipp. 1031, cf. 1239, 1343 (anap.): sg. later in same sense, τοῦ αἵματος . . πηγνυμένου σ. γίνεται (of the foetus) Hp. Nat.Puer. 15, cf. Steril. 233; κορέσαι στόμα πρὸς χάριν ἐμᾶς σαρκὸς αἰόλας S. Ph. 1157 (lyr.); ἔδαπτον σάρκα E. Med. 1189, cf. Ba. 1136, Cyc. 344, etc.: also collectively, of the body, γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δʼ ἡβῶσαν φέρει A. Th. 622; σαρκὶ παλαιᾷ Id. Ag. 72 (anap.); σαρκὸς περιβόλαια, ἐνδυτά, E. HF 1269, Ba. 746:—Pl. uses sg. and pl. in much the same manner, ταῖς σαρξὶ σάρκες προσγένωνται Phd. 96d, cf. Smp. 211e, R. 556d, Grg. 518c, etc.; τῆς σαρκὸς διαλυτικόν Ti. 60b, cf. 61c, 62b, etc.: portions of meat, usu. in pl., σάρκας τρεῖς IG 12(7).237.17 (Amorgos) (sg., ib. 12(2).498.16 (Methymna, iii B.C.)); but, pieces of flesh or membrane, βήσσοντα . . ὥστε σάρκας ἐνπύους . . ἀποβάλλειν SIG 1171.5 (Lebena).
• • • • b εἰς σάρκα πημαίνειν to the quick, Phld. Herc. 1289 p.60 V.
    • 2 ἡ σ. τοῦ σκύτεος the inner or flesh-side of leather, Hp. Art. 33.
    • 3 fleshy, pulpy substance of fruit, Thphr. CP 6.8.5, HP 1.2.6, 4.15.1, al.
  • II the flesh, as the seat of the affections and lusts, fleshly nature, ἐν τῇ σ. ἡ ἡδονή Epicur. Sent. 18, cf. Sent.Vat. 33; ἀδούλωτον (prob. l.) τῇ σαρκὶ καὶ τοῖς ταύτης πάθεσι Plu. Cons.Apoll. 2.107f, cf. 101b; freq. in NT, Ep.Gal. 5.19, al.
  • • 2 in NT also, the body, τῆς σαρκὸς πρόνοια Ep.Rom. 13.14; οὔτε ἡ σ. αὐτοῦ εἶδεν διαφθοράν Act.Ap. 2.31, etc.: hence (partly as a Hebraism) πᾶσα σάρξ, = every-body, LXX Ge. 6.12, al., Ev.Luc. 3.6, etc.; οὐ . . πᾶσα σάρξ nobody, Ev.Matt. 24.22, etc.
    • 3 the physical or natural order of things, opp. the spiritual or supernatural, σοφοὶ κατὰ σάρκα 1 Ep.Cor. 1.26; ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ καὶ οὐκ ἐν σαρκὶ πεποιθότες Ep.Phil. 3.3; τὸν κύριον τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σ. SIG 1181.3 (ii B.C., Jewish). (Perh. I.-E. twrk- ‘portion’, cf. Avest. θwarəs- ‘cut’.)

σάρξ, σαρκός, ἡ, das Fleisch ; Hom., der gew. den plur. braucht, σάρκες περιτρομέοντο μέλεσσιν, Od. 18.76 ; ἔγκατά τε σάρκας τε καὶ ὀστέα, 9.295 (wie auch die Tragg., vgl. Aesch. Ag. 1068, Ch. 278 ; Soph. Trach. 1043, u. oft bei Eur.); nur 19.450 den sing., πολλὸν δὲ διήφυσε σαρκός, wo ein einzelner Fleischteil, der dicke Muskel auf der vordern Seite des Oberschenkels gemeint ist ; Tragg. oft für Körper, Leib, γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δʼ ἡβῶσαν φέρει, Aesch. Spt. 604 ; ἡμεῖς δʼ ἀτίτᾳ σαρκὶ παλαιᾷ, Ag. 72 ; σάρκα τὴν ἐμὴν κατεμπρήσας πυρί, Eur. Herc.Fur. 1151 ; σαρκὸς περιβόλαια ἡβῶντα, 1269 ; er vrbdt auch διὰ σάρκα ἐμὰν ἔλεος ἔμολε ματρός, Phoen. 1292 ; in Prosa, wo auch der plur. häufig ist, z.B. Plat. ἐπειδὰν ταῖς σαρξὶ σάρκες προσγένωνται ἐκ τῶν σιτίων, Phaed. 96d ; τοιαύτας σάρκας περιβεβλημένος, Luc. D.Mort. 10.5. – Auch bei den Pflanzen, die weichern Teile, Theophr. – Aeol. σύρξ, dah. von Einigen auf σαίρω, σύρω zurückgeführt, was man abstreift.

σάρξ

σαρκός, ἡ.

The flesh of the body : διήφυσε σαρκός (partitive genit.) Od. 19.450.

In pl. : σάρκες περιτρομέοντο μέλεσσιν Od. 18.77. Cf. Il. 8.380= Il. 13.832 : Od. 9.293, Od. 11.219.

σάρξ pl.

• 1flesh “καὶ τότʼ ἐγὼ σαρκῶν τʼ ἐνοπὰν < ˘˘? > ἠδ᾽ ὀστέων στεναγμὸν βαρύν” (of Herakles, devouring an ox) fr. 168. 5. διοίγετο σάρκες fr. 246b.

σάρξ , σαρκός: flesh, Od. 19.450; elsewhere pl.

σάρξ σαρκός

• • Iflesh, Lat. caro, Hom., etc.: in pl. the flesh or muscles of the body, ἔγκατά τε σάρκας τε καὶ ὀστέα Hom.; so in Hes., Aesch., etc.:—so sometimes in sg., the flesh, the body, γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δʼ ἡβῶσαν φέρει Aesch.
  • IIthe flesh, as opp. to the spirit, NTest.; also for manʼs nature generally, NTest.; πᾶσα σάρξ all human kind, NTest.