σησαμοῦς

σησᾰμοῦς, v. σησαμόεις.

σησαμοῦς, οῦντος, zsgzn aus σησαμόεις ; bes. ein Sesamkuchen ; Ar. neben πλακοῦς, Ach. 1057 ; Th. 570 ; Luc. Conv. 27 ; Alciphr. 3.48.