σητάνειος

σητάνειος [ᾰ], ον, Plu. Tranq. 2.466d, Favorin. et Orus ap. EM 711.49, 50; σητάνιος, α, ον, Hp. (v. infr.), Dsc. (v. infr.), etc.; Att. τητάνιος

• v.l.for σητ-in Poll. 6.73; Dor. σᾱτάνιος Sch. Ar. Nu. 624:—of this year, σ. πυροί this yearʼs, i.e. spring-wheat, Hp. Acut.(Sp.) 53, Dsc. 2.85 (v.l. σιτ-), cf. 101 (v.l. σιτ-) ἐν πυρῶν κρίμνοις . . σητανίοις Hp. Mul. 1.50 (v.l. σιτ-), Nat.Mul. 57; πυροὶ σιτάνιοι (v.l. σητ-) καὶ ἀλευρῖται, opp. σεμιδαλῖται, Ath.Med. ap. Orib. 1.2.2; σ. κρόμυα Thphr. HP 7.4.7; μῆλα Diph.Siph. ap. Ath. 3.81a; σ. ἄλεμρον Hp. Acut. (Sp.) 63, Dsc. 2.85 (pl.); σ. ἄλητον Hp. Acut. (Sp.) 70, Art. 36; ἄρτος Plu. Tranq. 2.466d (v.l. σιτ-), Anon. in EN 449.10:—cf. σητινός. (Derived by Gal. 18(1).469, Sch. Ar. l.c. from σῆτες = τῆτες, by Suid., Eust. 1792.4, Zonar. from σήθω, as if ‘sifted, boltedʼ; the exact meaning and spelling of σητάν(ε)ιος are uncertain; Plin. has sitanius HN 22.139, setania ib. 19.101; σ. ἄρτος is opp. αὐτόπυρος ἄρτος in Plu. l.c., Anon. in EN l.c.; σατάνειος (q.v.) is prob. not cogn.)

σητάνειος, = σητάνιος.