σκινδάλαμος

σκινδάλᾰμος [ᾰλ], Att. σχινδάλᾰμος, ὁ,

• splinter, in form σχινδαλμός Hp. Mul. 2.133 (σκινδαλαμός, σχιδαλαμός, etc. in codd.); σκινδαλμός, Dsc. 1.18.
• • II metaph., λόγων ἀκριβῶν σχινδάλαμοι strawsplittings, quibbles, Ar. Nu. 130, cf. Ra. 819, Luc. Hes. 5; so σκινδαλμούς Alciphr. 3.64:—cf. ἀνασχινδυλεύω.

σκινδάλαμος, ὁ, zsgzn σκινδαλμός, att. σχινδάλαμος u. σχινδαλμός, s. Ruhnk. Tim. 32 u. Pierson Moer. 360, ein gespaltenes, zugespitztes Stück Holz, Schindel, auch Pfahl, Spitzpfahl.
Uebertr.: βραδὺς λόγων ἀκριβῶν σχινδαλάμους μαθήσομαι Ar. Nub. 131 ; σχινδαλάμων παραξόνια (s. dieses Wort) Ran. 818 ; Spitzfindigkeiten, Schol. λεπτολογίαι, ἀπὸ τῆς σχίσεως τῶν καλάμων ; Alciphr. 3.64 σκινδαλμοὺς λόγων ἐκμαθών ; vgl. Luc. diss. c. Hes. 5.

σκινδάλαμος σκινδάλᾰμος, Attic σχινδάλαμος, ὁ,

• a splinter, Lat. scindula:—metaph., λόγων σχινδάλαμοι straw-splittings, quibbles, Ar.