σκιρτάω

σκιρτ-άω, Ion. σκιρτ-έω Opp. C. 4.342:—Frequentat. of σκαίρω,

• spring, leap, bound, of young horses, αἱ δʼ ὅτε μὲν σκιρτῷεν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν . ., ἀλλʼ ὅτε δὴ σ. ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης Il. 20.226, 228; πῶλοι ἐσκίρτων φόβῳ E. Ph. 1125; of goats, Theoc. 1.152; of the Bacchae, E. Ba. 446; ὀρχεῖσθε καὶ σ. καὶ χορεύετε Ar. Pl. 761, cf. V. 1305; ἅλλεσθαι καὶ σ. Pl. Lg. 653e: also of wind, σκιρτᾷ δʼ ἀνέμων πνεύματα πάντων A. Pr. 1085 (anap.).
• • • 2 metaph., to be skittish, unruly, E. Fr. 362.31, Pl. R. 571c, etc.

σκιρτάω, (verwandt mit σκαίρω), hüpfen, springen, tanzen ; von Pferden, ὅτε σκιρτῷεν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν, ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης, Il. 20.226, 228, so oft sie über die Erde, über das Meer dahin sprangen ; πῶλοι δρομάδες ἐσκίρτων φόβῳ, Eur. Phoen. 1132 ; vom Winde, σκιρτᾷ δʼ ἀνέμων πνεύματα πάντων, Aesch. Prom. 1087 ; Ar. Nub. 1061, Vesp. 1305 ; öfter bei Plat., der auch ἁλλόμενα καὶ σκιρτῶντα vrbdt, Legg. II.653e ; Sp., wie Luc. D.Mar. 15.2.

σκιρτάω

[σκαίρω.]

To frisk or gambol Il. 20.226, 228.

σκιρτάω (cf. σκαίρω), opt. 3 pl. σκιρτῷεν: skip, gambol, bound along, Il. 20.226 and 228.

σκιρτάω, fut. -ήσω σκαίρω

• to spring, leap, bound, Il., Eur., etc.:—metaph. of gusts of wind, Aesch.