Σκίτων
Σκίτων, ὁ, Feeble, Pherecr. 232; name of a fuller said to be ridiculed by Ar. Eq. (634), Sch. Ar. Eq. 631.
Σκίτων, ωνος (ὁ) Skitôn, litt. « libertin, » h. Hdt. 3, 130 ; Dém. 21, 182 Baiter-Sauppe ; p. ext. vaurien, Phérécr. (Com. fr. 2, 353).
Étym. Σκίταλοι.