σκυλευτής
σκυλευτής, one who strips a slain enemy
σκῡλ-ευτής, οῦ, ὁ,
- one who strips a slain enemy, Aq. Ez. 23.15.
σκυλευτής, οῦ (ὁ) [ῡ] qui dépouille un ennemi tué, d’où en gén. spoliateur, pillard, Symm. Ezech. 23, 15.
Étym. σκυλεύω.
σκυλευτής, [ῡ], ὁ, der Plünderer, bes. der dem getöteten Feinde die Rüstung abnimmt, Sp.