σκύλευμα
σκύλευμα, the arms stript off a slain enemy, spoils
σκῡλ-ευμα, ατος, τό, usu. in pl.,
- arms stripped off a slain enemy, spoils, E. Ph. 857, Ion 1145, Th. 4.44.
σκύλευμα, ατος (τὸ) [ῡ] dépouille d’un ennemi tué, d’où dépouille en gén. Thc. 4, 44 ; Eur. Ph. 857, Ion 1145.
Étym. σκυλεύω.
σκύλευμα, τό, das Erbeutete, der Raub, bes. die dem getöteten Feinde abgenommene Rüstung ; Eur. Phoen. 864, Rhes. 593, Ion 1145, Thuc. 4.44.
σκύλευμα
σκύ_λευμα, ατος, τό,
- mostly in pl. the arms stript off a slain enemy, spoils, Eur., Thuc. from σκῡλεύω