About Report a problem

Menu

σπανίζω

σπανίζω, to be rare, scarce, scanty

σπᾰν-ίζω, of things,
  • to be rare, scarce, [καλὰ ἔργα] Βασσίδαισιν οὐ σ. Pi. N. 6.31; τοὐλαίου σπανίζοντος Ar. V. 252; τὰ παρʼ ἀμφοτέροις σπανίζοντα D.S. 2.54, etc.; of books, Gal. 17(1).605.
      • 2 of persons, lack, be in want of, c. gen., ὑδάτων Hdt. 2.108; χρημάτων, βίου, Id. 1.187, 196; οὐ σπανίζοντες φίλων A. Ch. 717; πέπλων, πομπῆς, βωμοῦ, etc., E. Med. 960, IA 352 (troch.), Hel. 800, etc.; νεῶν μακρῶν Th. 1.41; τροφῆς Id. 4.6, etc.; of a country, σ. πεύκης Thphr. HP 5.7.1: rarely c. dat., σίτῳ Dicaearch. 1.23 cod., cf. III fin.
    • II trans., exhaust, use up, τὰ μέταλλα Ph.Byz. Mir. 4.1; spend, PFlor. 99.7 (i/ii A.D.), Sammelb. 4317.7 (iii A.D.):—Pass., ἐσπανίσθη πᾶν ὕδωρ LXX Jb. 14.11.
    • III Pass., = Act. (signf. I.2), to be in want of, ἐσπανίσμεθʼ ἀρωγῶν A. Pers. 1024 (lyr.); ὁρᾷς . . φίλων ὡς ἐσπανίσμεθα E. Or. 1055; πάντων σπανιζόμενοι X. HG 7.2.16: abs., to be in want, μὴ σπανιζοίμεσθα E. Med. 560: rarely c. dat., οἴνῳ σπανίζονται Str. 3.3.7.

Saved

Recent