σπαραγμός
σπαραγμός, a tearing, rending, mangling
σπαραγ-μός, ὁ,
- tearing, rending, mangling, δίαιμον ὄνυχα τιθεμένα σπαραγμοῖς E. Hec. 656 (lyr.); σ. Βακχῶν by them, Id. Ba. 735; but σπαραγμοὶ χαίτας, χρωτός, etc., rending of them, Id. Ph. 1525 (lyr.), Tr. 453 (troch.), cf. Phld. Piet. 87, etc.
- II convulsion, spasm, A. Fr. 169, S. Tr. 778, 1254; agony, Anon. Prog. in Rh. 1.613 W. (pl.).
σπαραγμός, οῦ (ὁ) [πᾰ]
1 action de déchirer, déchirement, Eur. Hec. 656, Bacch. 735 ; au plur. Eur. Ph. 1525, Tr. 453 ||
2 convulsion, Eschl. fr. 165 Dind. ; Soph. Tr. 778, 1254 ; Plut. M. 134b ; Luc. Salt. 39.
Étym. σπαράσσω.
1. kramp, (stuip)trekking, spasme.
2. het verscheuren, het in stukken scheuren:
σπαραγμός, ὁ, das Zerren, Zucken, der Krampf ; Aesch. frg. 155 ; ὡς διώδυνος σπαραγμὸς αὐτοῦ πνευμόνων ἀνθήψατο, Soph. Trach. 775, vgl. 1244 ; δίαιμον ὄνυχα τιθεμένα σπαραγμοῖς, Eur. Hec. 657 ; ἀπὸ χαίτας σπαραγμοῖς, Phoen. 1525, u. öfter ; auch Plut. Alex. 6.
σπαραγμός
σπᾰραγμός, οῦ, ὁ,
- Ia tearing, rending, mangling, Eur.
- IIa convulsion, spasm, Soph. from σπαράσσω