σπάραγμα
σπάραγμα, a piece torn off, a piece, shred, fragment
σπάραγ-μα, ατος, τό,
- piece torn off, shred, fragment, ὅσων σπαράγματα all whose mangled corpses, S. Ant. 1081; σπάραγμα κόμας E. Andr. 826 (lyr.); γίνεται τὰ μὲν ἀπὸ σπέρματος τὰ δʼ ἀπὸ σπαραγμάτων others from slips, Arist. GA 761b28: pl., σ. κρημνῶν jagged fragments, Plu. Mar. 23; σ. στεφάνων fragments of . ., Id. Cohib. 2.463a, etc.; γραμμάτων σπαράγμασι . . οἱ σπεύδοντες γράφουσι ib. An.procr. 1011d.
- II tearing, rending, δαμάλας διεφόρουν σπαράγμασιν E. Ba. 739.
- III collect. in sg., = λατύπη, SIG 996.31 (Smyrna, prob. i A.D.).
σπάραγμα, ατος (τὸ) [πᾰ]
1 déchirure, lambeau au plur. Soph. Ant. 1081 ; Arstt. G.A. 3, 11, 11 ; Plut. Mar. 23 ; σπ. λόγων, Plut. M. 463a, fragments de discours ; σπ. γραμμάτων, Plut. M. 1011d, abréviations ||
2 action de déchirer, au plur. Eur. Bacch. 739 ; au sg. Eur. Andr. 826.
Étym. σπαράσσω.
1. afgescheurd
2. het in stukken scheuren:
σπάραγμα, τό, ein abgerissenes oder abgebrochenes Stuck, wie es die Hunde abreißen ; Soph. Ant. 1068 ; κόμας, Eur. Andr. 827 ; δαμάλας διεφόρουν σπαράγμασιν, Bacch. 738 ; auch in sp. Prosa, κρημνῶν Plut. Mar. 23, κολοσσοῦ Philostr. vit.soph. 2.10.1.
σπάραγμα, ατος, τό,
- Ia piece torn off, a piece, shred, fragment, ὅσων σπαράγματα all whose mangled corpses, Soph.; σπάραγμα κόμας Eur.
- II= σπαραγμός, a tearing, rending, Eur.