σπηλαΐτης
σπηλαΐτης, worshipped in grottos
σπηλᾱΐτης [ῑ], ου, ὁ,
- worshipped in grottos, of certain gods, Paus. 10.32.5.
σπηλαΐτης, ου [ᾱῑ] qui habite dans une caverne, Paus. 10, 32, 5.
Étym. σπήλαιον.
σπηλαΐτης, ὁ, zur Höhle gehörig, Paus. 10.32.5.