σπιλάς

σπῐλάς (A), άδος, ἡ,

• rock over which the sea dashes (opp. ὕφαλοι πέτραι in AP 11.390 (Lucill.)), νῆάς γε ποτὶ σπιλάδεσσιν ἔαξαν κύματα Od. 3.298; δοῦπον ἄκουσε ποτὶ σπιλάδεσσι θαλάσσης 5.401 (v. πάγος); ἐφʼ ὑψηλαῖς σπιλάδεσσι S. Fr. 371 (lyr.); πλαγκταὶ σ. A.R. 4.932; σ. εἰν ἁλὶ πέτρη Id. 3.1294; ῥεῖθρον ἀπὸ σ. Theoc. Ep. 4.6: generally, slab, S. Tr. 678; ὧδʼ ὑπὸ τὸ σπιλάδος μέλαθρον, i.e. under this tombstone, Sammelb. 6160 (Egypt); hollow rock, cave, Simon. (?) 179.
• • II as Adj., stony, or perh. marly, sc. γῆ, Thphr. CP 2.4.4.

σπῐλάς (B), άδος, ἡ,

• = σπίλος (ὁ), spot, κατάστικτον σπιλάδεσσι πυρσῇσιν Orph. L. 620:—in Ep.Jud. 12, σπιλάς spot is prob. in view of 2 Ep.Pet. 2.13; cf. also σπιλάς (C).

σπῐλάς (C), άδος, ἡ,

• storm, squall, Plu. Tranq. 2.476a; ἐκραγείσης ὥσπερ ἐν εὐδίᾳ σπιλάδος id. Cons.Apoll. 101b; ἄνδρας αἰφνιδίῳ σπιλάδι κατασεισθέντας Hld. 5.31, cf. AP 7.382.4 (Phil.): cf. κατασπιλάζω II.

2. σπιλάς -άδος, ἡ [~ σπίλος] schandvlek NT (bet. onzeker).

σπιλάς, άδος, ἡ, ein Felsen, oder, am Meere, eine Klippe ; νῆάς γε ποτὶ σπιλάδεσσιν ἔαξαν κύματα, Od. 3.298 ; ἀκταὶ προβλῆτες ἔσαν, σπιλάδες τε πάγοι τε, 5.405 ; τυφλαί, Gaetul. 7 (VII.275); πρὸς ταῖς σπιλάσι καταγνύμενα σκάφη, Pol. 1.37.2 ; übh. vorragender Berg, Felsenhöhle. – Adj., γῆ σπιλάς, Tonerde ; bei Soph. Tr. 678 ohne γῆ, tönernes Estrich, Theophr.

σπιλάς

-άδος, ἡ.

A rock or reef in or projecting into the sea : νῆας ποτὶ σπιλάδεσσιν ἔαξαν κύματα Od. 3.298, σπιλάδες τε πάγοι τε Od. 5.405 (the two words difficult to distinguish). Cf. Od. 5.401.

σπιλάς , άδος: pl., reefs. (Od.)

σπιλάς .σπῐλάς, άδος,

• a rock over which the sea dashes, a ledge of rock, Od.:—generally, a slab, Soph.