στιγματίας
στιγματίας, one who bears tattoo-marks
στιγ-μᾰτίας, ου, Ion. στιγματίης, εω, ὁ,
- one who bears tattoo-marks, Hp. Epid. 4.2; esp. branded culprit or runaway slave, Asius 1, Eup. 159.14, 276.2, Ar. Lys. 331 (lyr.), Hermipp. 63.19, X. HG 5.3.24, D.C. 47.10; σ. οἰκέτης Ath. 13.612c.
- 2 in Com., one whose property is marked as mortgaged, Cratin. 333.
- II jocular nickname of Nicanor, the student of punctuation, Eust. 20.12, interpol. in Suid. s.v. Νικάνωρ.
στιγματίας, ου (ὁ) [ᾰᾱ]
1 marqué d’un fer rouge, en parl. des mauvais esclaves, Ar. Lys. 331 ; Xén. Hell. 5, 3, 24 ; Lys. (Ath. 612c) ||
2 propriétaire dont les biens sont marqués comme grevés d’hypothèques, Crat. (Com. fr. 2, 220).
Étym. στίγμα.
στιγματίας, ὁ, der Flecken, bes. Brandmale hat, der gebrandmarkte Verbrecher, bes. ein flüchtiger Sklave ; Ar. Lys. 331 ; Xen. Hell. 5.3.24 ; Sp., wie Luc. Tim. 17, Cat. 24.
στιγματίας
στιγμᾰτίας, ου,
- one who bears tattoo-marks, a branded culprit, runaway slave, Xen., etc.