στίλβω
στίλβω, to glisten
στίλβ-ω, chiefly pres. and impf.: aor. ἔστιλψα Charito 2.2, Aristaenet. 1.25:—
- glitter, gleam, of polished or bright surfaces, χιτῶνας . . ἦκα στίλβοντας ἐλαίῳ Il. 18.596; κάλλεΐ τε στίλβων καὶ εἵμασιν 3.392; κάλλεϊ καὶ χάρισι στίλβων Od. 6.237; λαμπραὶ δʼ ἀκτῖνες ἀπʼ αὐτοῦ αἰγλῆεν στίλβουσι beam from him, h.Hom. 31.11; ὀμμάτων στίλβειν ἄτο . . φλόγα B. 17.55 [Dith. 4.55]; σ. ὅπλοις E. Andr. 1146; ἰδὼν στίλβοντα τὰ λάβδα, i.e. the λ upon the Spartan shields, Eup. 359; σ. νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν Ar. Av. 697; σ. ἄνθει . . ἐπωμίδας Achae. 4.3; σ. ἐν χρωμάτων ποικιλίᾳ Pl. Phd. 110d, cf. Thphr. Sens. 77; ἱμάτια στίλβοντα Ev.Marc. 9.3: abs., of gold, Pl. Ti. 59b; of sleek horses, σ. ὥστε κύκνου πτερόν E. Rh. 618; of brilliant complexion, Theoc. 2.79, etc.; of water in motion, Arist. Mete. 370a18; of the white gleam on the eye, Id. HA 561a32, Gal. 16.610; ὁρᾶν τῷ στίλβοντι Thphr. Sens. 26; of fixed stars, opp. planets (exc. Mercury, v. στίλβων), twinkle, Arist. APo. 78a30, Cael. 290a18: c. acc. cogn., σ. ἀστραπάς flash lightning, E. Or. 480: metaph., σ. ὁμηλικίην ἐρατεινήν Orph. A. 1115.
- 2 metaph., shine, be bright, E. Hipp. 194 (anap.).
- II trans., = στιλπνόω, στίλβει πρόσωπον Dsc. 1.84 (v.l. for στιλβοῖ) ; στίλψασα τὰς παρειὰς ἐντρίμματι Aristaenet. l.c.
στίλβω (seul. prés. impf. et ao. réc. ἔστιλψα)
1 intr. briller, resplendir, en parl. de la beauté et de vêtements, Il. 3, 392 ; de vêtements, Il. 18, 596 ; d’armes, Eur. Andr. 1147 ; de couleurs, Plat. Phæd. 110d, etc. ; fig. briller de beauté, de grâce, de force, Od. 6, 237 ; Hh. 31, 11 ; 32, 5 ; avec un rég. de m. sign. στ. ἀστραπάς, Eur. Or. 480, briller comme des éclairs en parl. des yeux ||
2 tr. faire briller, rendre brillant, acc. Diosc. 1, 111 ; Aristén. 1, 25.
Étym. p.-ê. pré-grec.
στίλβω, glänzen, schimmern, blinken ; von glatten, polierten Körpern ; Fettglanz, ἐλαίῳ, Il. 18.596 ; u. übertr., κάλλεΐ τε στίλβων καὶ εἵμασιν, 3.392 ; κάλλεϊ καὶ χάρισι στίλβων, Od. 6.237 ; στίλβειν ἀπό τινος, wovon wiederglänzen, wiederscheinen, H. h. 31.11, 32.5 ; φαεννοῖς στίλβων ὅπλοις, Eur. Andr. 1147, der es auch trans. c. acc. vrbdt, στίλβει νοσώδεις ἀστραπάς, Or. 480 ; στίλβων νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν, Ar. Av. 697 ; ἰδεῖν λαμπρὸν καὶ στίλβον, Plat. Tim. 60a ; Phaed. 110c.
στίλβω
(ἀπο-)
To be bright or resplendent, shine : κάλλεΐ τε στίλβων καὶ εἵμασιν Il. 3.392, χιτῶνας ἦκα στίλβοντας ἐλαίῳ (glossy) Il. 18.596. Cf. Od. 6.237.
στίλβω (cf. στεροπή): only part., glistening, glittering; ἐλαίῳ, Il. 18.596; fig., κάλλεϊ, etc., Il. 3.392, Od. 6.237.
στίλβω
chiefly in pres. and imperf.
- to glisten, Hom., Eur.; c. acc. cogn., στ. ἀστραπάς to flash lightning, Eur.:—metaph. to shine, be bright, Eur.