στικτός

στικτός, ή, όν, (στίζω)

• pricked, tattooed, βραχίονες AP 7.10; γράμματα σ. LXX Le. 19.28.
• • • 2 spotted, dappled, of fallow-deer, S. Ph. 184 (lyr.), El. 568; νεβρίδες E. Ba. 111 (lyr.), cf. 835; ἔλαφος IG 14.1293c; ὕαιναι Opp. C. 3.288; βασιλεὺς . . σ. οἷον ταὧς Philostr. Im. 2.31; σ. πτέρυξ, of the ἔποψ, A. Fr. 304.8; στικτοῖς ὄμμασιν δεδορκότα, i.e. with eyes all over the body, E. Ph. 1115.

στικτός, adj. verb. von στίζω, gepunktet, bunt ; στικτῶν ἢ λασίων μετὰ θηρῶν, Soph. Phil. 184 ; ἔλαφος, El. 558 ; στικτῶν ἐνδυτὸν νεβρίδων, Eur. Bacch. 111, vgl. 833 ; buntfarbig, vom Pfau, Philostr. imagg. 2.31.

στικτός verb. adj. of στίζω

• punctured, Anth.:—generally, spotted, dappled, Soph., Eur.; στικτὰ ὄμματα, of the hundred eyes of Argus, Eur.