στοματικός
στοματικός, good for the mouth
στομ-ᾰτικός, ή, όν,
- good for the mouth, (sc. φάρμακον) Dsc. 3.5, cf. Antyll. ap. Orib. 10.36.2, Gal. 10.357, 12.14; σ. πτερά for inducing emesis or applying remedies, Herod.Med. in Rh.Mus. 58.87; τὰ σ. (sc. πάθη) affections of the mouth, Dsc. 1.87; αἱ σ. (sc. φλεγμοναί) Id. 4.37.
στοματικός, ή, όν [ᾰ] de la bouche ; τὰ στοματικά, Diosc. 3, 5 ; Antyll. 366 remèdes contre les maux de bouche.
Étym. στόμα.
στοματικός, zum Munde gehörig, am Munde krank, Medic.