στόμαχος

στόμᾰχ-ος, ὁ, (στόμα)

• throat, gullet, ἀπὸ στομάχους ἀρνῶν τάμε νηλέϊ χαλκῷ Il. 3.292, cf. 19.266; κατὰ στομάχοιο θέμεθλα νύξε 17.47; = οἰσοφάγος, Arist. HA 495b19 sq., 493a8, Nic. Al. 22.
• • • 2 neck of the bladder, τῆς κύστιος Hp. Aër. 9; or of the uterus, Id. Mul. 1.18, Steril. 217; τοῦ αἰδοίου Id. Mul. 1.36.
    • 3 later, orifice of the stomach,= στόμα τῆς γαστρός, τῆς κοιλίας, Plu. QConv. 2.687d, Gal. 6.431, 7.127; the stomach itself, 1 Ep.Ti. 5.23, Dsc. 5.6, Plu. QConv. 2.698b, Sor. 1.15, al., Gal. 6.227, 15.460, M.Ant. 10.31, Ath. 3.79f; ἀμφοτέρας (sc. τὰς χεῖρας) ἐπὶ τοῦ σ. PMag.Leid.W. 18.36; cf. Lat. stomachus.
    • 4 anger, γέγονε σ. πρὸς δουλικὸν πρόσωπον Vett.Val. 216.3; ἵνα μὴ ἔχωμεν στομάχους μηδὲ φθόνον POxy. 533.14 (ii/iii A.D.).

στόμαχος, ὁ, eigtl. Mündung, Oeffnung ; in ältester Zeit = Schlund, Kehle, ἀπὸ στομάχους ἀρνῶν τάμε νηλέϊ χαλκῷ, Il. 3.292, 17.47, wo die Schol. zu vgl., u. 19.266 ; nach Arist. H.A. 1.12 Hinterteil des αὐχήν. – Gew. der Magenmund und der Magen selbst, nach Gal. erst seit Arist., u. Sp.
Bei Hippocr. auch der Hals der Harnblase u. ὑστερέων, Muttermund.

στόμαχος

-ου, ὁ

[στόμα.]

The throat : κατὰ στομάχοιο θέμεθλα Il. 17.47.

Of animals Il. 3.292, Il. 19.266.

στόμαχος (στόμα): throat, gullet. (Il.)

στόμαχος στόμᾰχος, ὁ, στόμα

• properly, a mouth, opening: hence,
• • • 1the throat, gullet, Il.
    • 2in late Gr. the orifice of the stomach, the stomach.