στρατηλάτης
στρατηλάτης, a leader of an army, a general, commander
στρᾰτηλ-άτης [ᾰ], ου, ὁ,
- leader of an army, general, commander, Pratin.Lyr. 1.9, S. Aj. 1223, E. Ph. 1241, and in late Prose, OGI 648 (Palmyra, iii A.D.), PLips. 48.23 (iv A.D.), etc.; = magister militum, Zos. 2.33, Gloss., POxy. 1983.2 (vi A.D.), etc.; Ἑλλάδος E. Or. 970 (lyr.); also of an admiral, σ. νεῶν A. Eu. 637.
στρατ·ηλάτης, ου (ὁ) [ᾰᾰ] chef d’armée, général, Soph. Aj. 1123 ; Eur. Or. 970, Str. 1, 1, 16 ; etc. ; νεῶν, Eschl. Eum. 637 ; Eur. Rhes. 173, chef d’une flotte.
Étym. στρατός, ἐλαύνω.
στρατηλάτης, ὁ, Heerführer ; Aesch. Eum. 607 ; Soph. Aj. 1202 u. öfter, wie Eur. Auch in sp. Prosa, Dion.Hal. 1.41, Plut. Num. 5.
στρατηλάτης
στρᾰτ-ηλάτης (λᾰ), ου, ὁ,
ἐλαύνω
- a leader of an army, a general, commander, Soph., Eur., etc.; of an admiral, στρ. νεῶν Aesch.