στράτιος
στράτιος, warlike
στράτιος [ᾰ], α, ον,
- of an army or war, warlike, Ἄρευος στρατιωτέροις Alc. 29 (leg. στροτ-); epith. of Zeus, Hdt. 5.119, Arist. Mu. 401a22; of Ares, Plu. Amat. 2.757d; στρατία, of Athena, Luc. DMeretr. 9.1; of Isis, POxy. 1380.102 (ii A.D.): στράτιον as Adv. valiantly, μέγα καὶ σ. κατέπαρδεν Ar. V. 618.
στράτιος, α, ον [ᾰ] qui préside aux armées, ép. de Zeus, Hdt. 5, 119 ; Arstt. Mund. 7, 3 ; Plut. Eum. 17 ; d’Arès, Plut. M. 757d ; d’Athèna, Plut. M. 801a ; Luc. D. mer. 9, 1 ; στράτιον, adv. Ar. Vesp. 618, en guerrier ||
Cp. στρατιώτερος, Alc. 29.
Étym. στρατός.
1. van het leger, van de oorlog, epith. van Zeus, Ares, Athena.
2. adv. acc. n.
στράτιος, ον, zum Heere, Kriege gehörig, kriegerisch ; komisch μέγα καὶ στράτιον κατέπαρδεν, Ar. Vesp. 618 ; Beiwort des Zeus, Her. 5.119 ; Arist. mund. 7 ; Plut. Eumen. 17. Auch des Ares. S. nom. propr.
στράτιος
στράτιος (ᾰ), η, ον
στρατός
- warlike, Hdt.