στρατηγητέον
στρατηγητέον, one must be a general, one must command
στρᾰτηγ-ητέον,
- one must be a general, one must command, Pl. Sis. 389d.
στρατηγητέον [ᾰ] vb. de στρατηγέω, Plat. Sis. 389d.